Ravage: Recente schilderijen

Ravage

Schilderkunst als genereus gebaar
10 november t/m 18 december 2004

 

Ravage beweegt zich met flamboyante modestie door de kunstgeschiedenis. De contrasten en paradoxen die zich manifesteren in het werk van het kunstenaarstweetal, zijneven ongerijmd als enerverend. Hoewel Arnold van Geuns en Clemens Rameckers schatplichtig zijn aan vorige generaties, is hun werk geen optelsom van citaten maar een adequate vertaalslag van oud naar nieuw. Het overgeleverde gedachtegoed van illustere voorgangers is geïncorporeerd in eigentijdse kunst die nooit voor één gat te vangen blijkt te zijn.

Rameckers en Van Geuns werken samen onder de naam Ravage. Hun eigenzinnige benadering van beeldende kunst blijkt onder meer uit het feit dat zij met de nodige vrijmoedigheid crossovers maken van toegepaste kunstvormen naar autonome uitingen en vice versa. De klassieken worden met respect tegemoet getreden en aangehaald, maar dat neemt niet weg dat heilige huisjes met enige regelmaat sneuvelen. Duivels genoegen en dodelijke ernst wisselen elkaar af in schilderijen die met zichtbaar plezier en onmiskenbare virtuositeit zijn gemaakt. Het is allerminst verwonderlijk dat een zekere ironie zich meester maakt van de voorstellingen die door Ravage in de loop der jaren op uiteenlopende beelddragers zijn vastgelegd. De grote thema’s van alle tijden zijn vervat in tegenstellingen als oorlog en vrede, trouw en verraad, leven, ziekte en dood, oud en jong, arm en rijk, liefde en haat, afgunst en mededogen, genegenheid en vijandschap. Ze worden zowel geprojecteerd in gedateerde ensceneringen als in tijdloze settings. Normen en waarden worden tegen het licht gehouden, gepersifleerd, in een hedendaagse context geplaatst en van actuele kanttekeningen voorzien. Dit gebeurt zonder moralistische bijbedoelingen. Het uiten van expliciete standpunten blijft altijd achterwege.

Ravage houdt voortdurend een veilige bufferzone in stand tussen concrete voorvallen, waarnemingen, omstandigheden en situaties en de ongeremde verbeelding daarvan. De gefingeerde taferelen zijn nooit schokkend of genadeloos, eerder melodramatisch en melancholisch.

 

Theatrale effecten worden niet geschuwd. Zowel met verve als met brille wordt de trucdoos opengetrokken. Kunstgrepen horen evenzeer bij de authentieke kunst van Ravage als slagvaardige oplossingen en fantasierijke wendingen.

In het verleden zijn de twee samenwerkende kunstenaars onder meer getypeerd als artistieke anarchisten die op superieure wijze hun onafhankelijkheid weten te bewaren. Zij beheersen de kunst van het teruggrijpen op cultureel erfgoed, maar beseffen als geen ander dat dit alleen legitiem is wanneer ze de eventuele ‘schuldeisers’ dubbel en dwars terugbetalen. Dat deden ze tot nu toe met klinkende munt in de vorm van schilderijen, tekeningen, glaswerk, serviesgoed, tafellinnen, gordijnstoffen, kleden, horloges, beddengoed, meubelen en andere gebruiksvoorwerpen die onvoorwaardelijk de signatuur van Ravage dragen.

De schilderijen maakten jarenlang deel uit van een totaalconcept waarmee beide ontwerpers wereldwijd bekendheid verwierven. Samen met de gebruiksvoorwerpen functioneerden ze als onvervreemdbare onderdelen van een gesloten geheel: een ingerichte ruimte die als environment of als afgeleide vorm van Gesamtkunst gezien moest worden. De schilderijen waren als decoratieve toevoegingen ingebed in het totale interieurdesign. Daar is inmiddels verandering in gekomen. De schilderijen zijn min of meer verzelfstandigd en worden tegenwoordig ook met succes als autonome kunst gepresenteerd. De carrière van Ravage verliep stormachtig en bizar. Beide ontwerpers hielden zich niet aan het credo ‘schoenmaker blijf bij je leest’ en dat wekte nogal wat verwarring en achterdocht. Zijn grensvervagingen en integratie van artistieke disciplines tegenwoordig een hype, dat waren ze niet in de jaren waarin Rameckers en Van Geuns conventies aan hun laars lapten en mode, design, architectuur en autonome kunst in een smeltkroes tot een nieuwe eenheid smeedden. 

Wapenschilden, draperieën en allerhande ornamenten en afbeeldingen die herinneren aan vervlogen tijden zijn onderdeel geworden van tijdloze totaalkunst waarin klassieke onderwerpen op een verfrissende manier worden geïllustreerd. Hoewel enige culturele bagage altijd van pas komt bij het duiden van het werk, kan de toeschouwer zich er ook gewillig en zonder voorkennis aan overgeven. Ravage geeft iedereen de gelegenheid om zich onder te dompelen in de enorme veelheid beeldmateriaal. Wie dat wil, kan de geschiedenis de geschiedenis laten, kunsthistorische referentiekaders vergeten en het geheel als een bevrijdend bad ondergaan.
Die overdaad is een essentieel handelsmerk van Ravage. De pluriforme beeldtaal maakt de toeschouwer gretig. Na verloop van tijd komt het oog vanzelf tot rust en wordt het royale en bij vlagen duizelingwekkende aanbod van indrukken als een rustgevende weldaad ervaren.
De ervaring van overvloed en weldaad is de ultieme beloning voor twee genereuze ontwerpers / kunstenaars die veelheid als een kostbaar goed beschouwen. Ze willen de toeschouwer veel meegeven en laten meedelen in de overstelpende beeldenrijkdom die zich continu aan hun geestesoog openbaart en om verbeelding vraagt.

De tegenstellingen in het werk van Ravage worden geschraagd door overleveringen. Veelvuldig worden lijnen uitgeworpen naar de negentiende-eeuwse schilderkunst. Die verwantschap wordt gevoed door een onbedwingbare behoefte aan grandeur. Het werk van Ravage is behept met talloze archaïsche details, classicistische trekjes zijn onontkoombaar en de kunst van het italianiseren wordt niet geschuwd, maar tegelijkertijd is het eindresultaat onmiskenbaar eigentijds.
In de voorstellingen worden allegorie, metafoor en metamorfose gekoesterd. Klassieke drama’s worden vindingrijk getransponeerd naar het heden en ingelijfd in de actuele kunst. De paradoxale beelden die daardoor ontstaan, ontlenen hun oorspronkelijkheid aan het vermogen van Ravage om vormen, voorwerpen, gebeurtenissen, situaties en personages van hun vastgeroeste verbanden te verlossen en opnieuw op te voeren in een ongebruikelijke en fantasierijke context. Hoewel de behandelde onderwerpen beladen zijn, worden de artistieke dilemma’s zó onconventioneel tegen elkaar uitgespeeld, dat gevoelens van desoriëntatie het uiteindelijk altijd winnen van de zwaarwichtige (of: zwaarwegende) thematiek.

Wim van der Beek.




Ravage
The Art of Painting as a Generous Gesture
10 november t/m 18 december 2004


Ravage is moving with flamboyant modesty through the history of plastic-arts.
The contrasts and paradoxes that manifest themselves in the work of the artistical-twins are as absurd as enervating. Although Arnold van Geuns and Clemens Rameckers are tributary to former generations, their work is no addition-sum of citations, but an adequate translation from old to new.

 

It is ever so little astonishing that a certain irony makes itself master of the images of the images that in the course of time have been presented by Ravage on different images-carriers. The large themes from all times are contained in contrast as there are war and peace, loyalty and betrayal, life, sickness and dead, old and young, poor and rich, love and hate, jealousy and compassion, affection and hostility. They are projected in dated scenes as in timeless settings. Norms and values are perused, persiflated, placed in a contemporary context and supplied with actual marginal notes.

In the past the two co-operating artists are mostly typified as anarchists who in a superior way are able to keep their independence. They control the art of looking back on cultural patrimony, but realise as no other that this is only legitimate when eventual “creditors” are paid back generously. Up to now they did this in cash in the form of paintings, drawings, glassware, dinner and tea sets, drapery, carpets, Swatches, bed linen, and other utensils, that unconditionally carry the Ravage signature.
The superabundancy is an essential signature of Ravage. The pluriform language makes the spectator greedy. The experience of superabundancy and benefaction is the ultimate reward for two designer-artists who consider plenty as a precious thing.
The contrasts in the Ravage-art is supported by tradition. Many times lines are cast out to nineteen-century painting . This relationship is nourished by the indomitable need of “grandeur” The Ravage-work is loaded with numberless archaic details, classical touches ineluctable and the art of italianizising is not shunned but at the same time the final result is unmistakably contemporary.

Contactgegevens

Nieuwegracht 53
3512 LE Utrecht

00.31(0)6-51453501

info@galeriequintessens.nl