Tony van de Vorst en Willemijn van Dorp

TONY VAN DE VORST 
recente beelden

WILLEMIJN VAN DORP
recente schilderijen
20 mei - 4 juli 2009


Tony van de Vorst

Tony van de Vorst is gefascineerd door de vrouw in al haar facetten. In een interview zegt zij  hierover: ‘Zie mijn werk als een neerslag van allerlei mogelijkheden in het leven van een vrouw, die ik probeer te transformeren tot een universeel herkenbaar symbool’. Vanaf 17 mei toont ze opnieuw haar werk in Galerie Quintessens waarbij verschillende recente nieuwe beelden.

Aards Paradijs (1990-1998)is de titel van een van haar eerste series. ‘Ik maakte deze beelden in de bloeitijd van het feminisme. Ik beschouw mezelf weliswaar niet als een feministisch beeldhouwster, maar ik vroeg me naar aanleiding van mijn traditionele opvoeding toch af: in hoeverre klopt het wat ik geleerd heb?’ Beelden als Lilith en Carmen tonen dit onderzoek naar de rol van de vrouw. Ze belichamen de mogelijkheden van de vrouw die verlost is van de Christelijke traditie. De beelden laten krachtige vrouwen zien, vrouwen die, zoals Tony van de Vorst het noemt, ‘goed in hun vel zitten’.

 

Tony van de Vorst. Foto Fons Timmer

 

Zo sterk als de vrouwen in Aards Paradijs waren, zo kwetsbaar zijn de vrouwen in de serie van oosterse bruiden. ‘De oosterse bruiden zijn gekomen na een periode van bezinning. Ik had hoge eisen aan Aards Paradijs gesteld, maar heb de serie niet af kunnen ronden. Na het hoogtepunt dat deze serie vormde was het bovendien moeilijk om verder te werken, om mezelf weer argeloos te maken en een nieuw avontuur aan te gaan. Ik heb toen een herstelproces doorgemaakt, waarbij ik me verdiepte in oosterse filosofie’. De beelden die uit deze periode voortkomen tonen de houding van de oosterse bruid: onzeker en nieuwsgierig, fragiel maar tegelijkertijd verwachtingsvol. 

In tegenstelling tot de beelden van Aards paradijs maakt Van de Vorst bij de oosterse bruiden regelmatig gebruik van kleur. In haar jeugd bracht de katholieke kerk haar al in aanraking met gekleurde beelden, maar gedurende haar studie begroef ze haar liefde voor kleur onder invloed van de academische conventies. Tijdens de reis naar Rome die ze maakte naar aanleiding van de Prix de Rome (gewonnen in 1975), was ze verrukt van de gekleurde beelden van de Etrusken en de Egyptenaren. Het duurde echter nog lang voor ze haar voorkeur voor kleur in de praktijk bracht, eerst aarzelend, maar in de serie van de oosterse bruiden met meer overtuiging. De werken in deze serie benaderen Van de Vorst’s eigen aard het best: ‘Van al mijn beelden herken ik mezelf het meeste in de marmeren Oosterse bruid (2001). Daar is alles in vertegenwoordigd wat ik heb uitgezocht’.

 

Willemijn van Dorp. 'Nostalgia',

brons, hoogte 58 cm. Foto Fons Timmer

 

Tony van de Vorst borduurt voort op Oosterse bruid in haar beeld Bruid met vlinder (2007). De bruid die zich manifesteert in Oosterse bruid heeft zich in dit nieuwe beeld bevrijd van haar verlegenheid en presenteert zich half ontkleed: ‘Ik hoopte dat ze dat zou kunnen verdragen’.  De Bruid met vlinder wordt opgevolgd door haar nieuwste beeld, dat de bruid weer gekleed toont, maar met duidelijk zichtbare contouren. Het accent ligt nu vooral op haar vlecht. De zelfbewuste, ingetogen manier waarop de bruid met haar kapsel bezig is, geeft de toeschouwer het vermoeden dat ze een geheim bewaart, zoals bij veel van de zogenaamde bruidbeelden. Een ander net voltooid beeld is dat van een zwarte vrouw die schijnbaar op een catwalk loopt. Het is een beeld met een knipoog, want de maten van het model voldoen niet aan het westerse schoonheidsideaal.

De alleenheerschappij van de vrouw in het oeuvre van Van de Vorst roept de vraag op of er ooit ruimte zal zijn voor een beeld van een man. Desgevraagd vertelt de kunstenares, dat zij zich niet kan vereenzelvigen met het wezen van de man, en dat dit er dus niet van zal komen. Wel maakt ook portretten van mannen, weliswaar naar model. Momenteel werkt zij in opdracht van het Rijksmuseum aan het portret van voormalig directeur Ronald de Leeuw. Voor het vrije werk van Tony van de Vorst zal blijven gelden dat het vrouwenthema prevaleert, wat niemand zal teleurstellen als het aanzet tot de creatie van nog meer van deze markante beelden.

 

Willemijn van Dorp


Foto: Willem Sluyterman van Loo

 

Willemijn van Dorp ontdekte begin jaren ‘90 in Cornwall hoeveel sterker en spannender haar boodschap werd als deze ontdaan was van het figuratieve. Andere schilders uit de streek, zoals Ben Nicholson, Patrick Heron en Peter Lanyon, inspireerden haar tot een abstracte weergave van waterlandschappen. Negen jaar later vond Van Dorp, die van ’81 tot ‘85 studeerde aan de Rijksacademie Amsterdam, werkruimte aan de Waal.  In dit nieuwe atelier kreeg haar liefde voor waterlandschappen en havenbeelden ruim baan, geabstraheerd te zien in veel van de werken die getoond zullen worden.

 

Havenbeeld 100 x 100 cm

olieverf/doek

Voorjaar 2009 80 x 90 cm 

olieverf/doek

 

Willemijn van Dorp kwam als kind al veel in aanraking met stromend water tijdens zeiltochten: ‘Een stilstaande plas water doet me weinig, het is het stromende, het bewegende, het licht van water wat me trekt. Als ik er een takje ingooi, moet ik het zien bewegen’. Van Dorp wil de toeschouwer laten voelen dat water energie en vrijheid biedt. Een werk moet naar haar idee kunnen zingen of dromen. Het moet de toeschouwer naar een sfeer voeren die daarvoor ruimte geeft, zoals water dat kan.  

Om deze sfeer te creëren werkt abstractie het beste voor Van Dorp. ‘Als een bericht niet verpakt is in wat de toeschouwer in de realiteit ziet, komt het beter over: hij moet dan een draai maken, zich naar binnen richten. Is de draad naar het werk eenmaal gevonden, dan wordt het contact des te sterker. Abstractie is een omweg die intensiverend werkt’. Het tot stand brengen van een abstract werk behoeft een middel voor precisie dat Van Dorp vergelijkt met een spiegel: ‘Een werk is pas af wanneer de spiegel die weergeeft “ wat eruit moet” loodrecht op je hart staat. Vaak is die spiegel kwijt, gebroken, of staat hij scheef. Dan moet je stug doorgaan en mislukkingen incasseren. Tot je het gevoel hebt: dit is het’.

Van Dorp beoogt een visuele dialoog tussen haar werk en de toeschouwer. Ze zoekt mensen die een eindje met haar mee willen reizen: ‘Ik hoop op medereizigers naar de vrijheid’.

 

 

Marianne van Dijk

 

Contactgegevens

Nieuwegracht 53
3512 LE Utrecht

00.31(0)6-51453501

info@galeriequintessens.nl